Ilja Arnoldowicz Ilf (, właśc. Jechiel-Lejb Fajnzilberg, ur. w Odessie, zm. 13 kwietnia 1937 w Moskwie) – radziecki pisarz.
Życiorys Urodzony w rodzinie żydowskiego urzędnika bankowego Arie Beniaminowicza (1863–1933) i Mindl Aronowny z d. Kotłowej (1868–1922). W 1913 roku ukończył szkołę techniczną, po czym pracował w biurze kreślarskim, w centrali telefonicznej, fabryce zbrojeniowej. Po rewolucji był księgowym, dziennikarzem, redaktorem pism satyrycznych. W 1923 przybył do Moskwy, gdzie został współpracownikiem czasopisma „Gudok”. Pisał materiały satyryczne i humorystyczne, głównie felietony.
W 1927 od wspólnej pracy nad powieścią Dwanaście krzeseł rozpoczęła się współpraca twórcza z Jewgienijem Pietrowem (który również pracował w czasopiśmie „Gudok”). We współpracy obu autorów powstały m.in. następujące utwory: powieść Dwanaście krzeseł (1928); powieść Złote cielę (1931); nowela Nieobyknowiennyje istorii iz żizni goroda Kołokołamska (1928); nowela 1001 dień, ili Nowaja Szacherezada (1929); szkic reportażowy Ameryka jednopiętrowa (1937)
W latach 1932–1937 Ilf i Pietrow pisali felietony dla gazety „Prawda”.