Po śmierci Jakuba Henryka Flemminga w 1728 uznano, że każdemu z departamentów Tajnego Gabinetu (spraw zagranicznych i spraw wewnętrznych) ma przewodzić po dwóch ministrów. Departament spraw zagranicznych przejęli wspólnie von Manteuffel i François Joseph Wicardel de Fleury et de Beaufort. Pierwszy minister Karl Heinrich von Hoym, który nastał po Flemmingu, wspierał Fleury'ego w jego mocno pro-francuskim kursie politycznym, wbrew Manteufflowi.
W 1730 ustąpił ze stanowiska w gabinecie (jego miejsce zajął Pietro Roberto Taparelli, hrabia Lagnasco) i przeniósł się do swych dóbr w Karcinie, lecz nadal utrzymywał kontakt z drezdeńskim gabinetem.
Po śmierci Augusta II w 1733, przeprowadził się do Berlina, gdzie pisał dzieła filozoficzne i rozpowszechniał nauki, jakie głosił Christian Wolff.
W 1719 roku odznaczony Orderem Orła Białego. Członek Royal Society i Pruskiej Akademii Nauk w BerlinieKawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 147..
W Polsce otrzymał indygenat pod nazwiskiem Kiełpiński.
Bibliografia biogramy słynnych Sasów (j.niem) inghist.nl Historia Dyplomacji Polskiej, tom II 1572-1795 pod red. Zbigniewa Wójcika, PWN, Warszawa 1982, s.