W latach 1945–1948 był członkiem PPR, od 1948 roku należał do PZPR. Od 25 października 1945 pełnił obowiązki kierownika I Departamentu Wydział IV MBP w Warszawie, od 10 grudnia 1945 był kierownikiem WUBP w Katowicach, od 31 lipca 1946 zastępcą naczelnika Wydziału II MBP w Warszawie. W okresie od 17 lipca do 1 grudnia 1947 attaché wojskowy w Berlinie (urlop bezterminowy i bezpłatny). Od 1 grudnia 1947 był naczelnikiem Departamentu I Wydział I MBP w Warszawie. Rozkazem personalnym MON nr 522 z 14 czerwca 1951 zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy. Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie z 8 października 1951 został skazany na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz degradację za podanie fałszywych danych w ankiecie osobowej z 1949 na temat działalności w KPP i Komunistycznej Partii Francji. Na wniosek rewizyjny Naczelnego Prokuratora Wojskowego Zgromadzenie Sędziów Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie postanowieniem z dnia 30 marca 1955 uchyliło wyrok Wojskowego Sądu Rejonowego oraz umorzyło postępowanie karne przeciwko Warginowi-Słomińskiemu.

W latach 60. i 70. opublikował szereg książek, m.in. „Prawo tajgi”, „Opowieści z tajgi”, „Aksen”, „Purga”, „Wypalony ślad” i „Człowiek, który zgubił uśmiech”.