W latach 1932–1939 piastuje urząd sędziego w Krakowie. W 1933 r. zostaje oddelegowany do Ministerstwa Sprawiedliwości, gdzie koncentruje się na pracy legislacyjnej w zakresie ujednolicenia wielu, często bardzo różniących się systemów prawa pozostawionych przez zaborców oraz kodyfikacją prawa cywilnego. Trzy dni przed wybuchem wojny Aleksander Wolter zawarł związek małżeński z Janiną Werber, absolwentką wydziału rolnictwa UJ oraz późniejszą wieloletnią dyrektorką Ogrodu Botanicznego UMCS w Lublinie. We wrześniu 1939 r. wraz z rodziną ewakuuje się do Lwowa. W 1940 r. wraca do Krakowa podejmując zatrudnienie jako sędzia Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz jako pracownik niemieckiego Głównego Wydziału Sprawiedliwości Generalnego Gubernatorstwa. Właściwa postawa w trakcie orzekania oraz zgoda władz Polskiego Państwa Podziemnego na to zatrudnienie zostały po wojnie ocenione w sposób jednoznacznie pozytywny. Z tych też powodów Profesorowi nie postawiono żadnych zarzutów i mógł być wielokrotnie świadkiem w sprawach karnych dotyczących wymiaru sprawiedliwości w Generalnej Guberni. Po zakończeniu wojny Aleksander Wolter podejmuje w 1945 r. pracę w Ministerstwie Sprawiedliwości. W latach 1948–1951 orzeka jako sędzia Sądu Najwyższego. Od 1949 r. pracuje jako kontraktowy profesor nadzwyczajny UMCS w Lublinie.