Szczyt porośnięty jest starym lasem bukowym o prawie puszczowym charakterze, zbocza porośnięte są lasem mieszanym z przewagą buka. Kamieniste podłoże góry w XIX wieku porastał okazały las z dużymi rozłożystymi drzewami przeważnie jodłami, których największe okazy przekraczały 50 m wysokości. Najokazalsza jodła według opisu z roku 1856, miała 380 lat, 56 m wysokości i ponad 2,5 m w obwodzie. Pozostałości pralasu porastającego górę, chronione były na północnej części góry od 1906 roku, a w 1965 r. na całej powierzchni góry utworzono rezerwat przyrody Studenny vrch, w którym chronione są okazy roślinne oraz pierwotny liściasty las mieszany, charakterystyczny dla Gór Łużyckich. Rumowiska skalne na zboczach stanowią dobry punkt widokowy.
Historia W XIX wieku, góra leżała na terytorium państwa Kinských. W 1850 r. książę Ferdinand Kinský zamierzał na mapach nazwać górę Ferdinandův kámen. W 1854 roku na wierzchołku góry książę postawił drewnianą więżę widokową oraz letni gościniec. W 1865 roku ze względu na zły stan wieży, wieża została zburzona, a widok z zarośniętego wierzchołka pozostał tylko na południowa stronę. Dwadzieścia lat później z inicjatywą budowy żelaznej wieży widokowej, wystąpiła górska spółka na rzecz Czeskiej Szwajcarii. W kwietniu 1888 r.