W marcu 1920 r. wycofał się wraz ze swoimi wojskami na Krym, gdzie podporządkował się głównodowodzącemu armii białych gen. Piotrowi Wranglowi. Objął funkcję szefa sztabu 3 Dońskiej Dywizji Kawalerii. Po ewakuacji z Krymu do Turcji w listopadzie 1920 r., przebywał krótko na wyspie Lemnos, a następnie zamieszkał w Bułgarii. W połowie lat 20. przeniósł się do Francji, gdzie pracował jako górnik i paryski taksówkarz. Po zajęciu Francji przez wojska niemieckie w 1940 r., podjął współpracę z Niemcami. Służył u atamana Piotra N. Krasnowa. W grudniu 1944 r. został nominowany na komendanta kozackiej szkoły oficerskiej przy Kozackim Stanie atamana Timofieja Domanowa w północnych Włoszech. Jednakże szkoła nie została uruchomiona. Był oskarżany o sympatie do gen. Andrieja Własowa, stąd do końca marca 1945 r. nie pełnił żadnej funkcji. W kwietniu tego roku został dowódcą pułku Kozaków Dońskich w składzie Kosaken-Reiter-Brigade „Turkul” gen. Antona W. Turkula. W maju przedostał się do Niemiec na tereny zajęte przez Amerykanów. Uniknął repatriacji do ZSRR. W 1950 r. wyjechał do Paryża. Działał w kozackim ruchu emigracyjnym. W 1953 r.