Po wybuchu I wojny światowej objął dowództwo lejbgwardii grodzieńskiego pułku kawalerii. 3 listopada 1914 r. został generalnym kwatermistrzem w sztabie 9 Armii. Od 24 października 1915 r. był szefem sztabu 7 Armii. Po rewolucji lutowej został 17 kwietnia 1917 r. szefem sztabu głównodowodzącego wojskami rosyjskimi na froncie rumuńskim. 15 października tego roku przeszedł do służby u premiera Rządu Tymczasowego i Naczelnego Wodza Aleksandra F. Kiereńskiego. Po wybuchu wojny domowej z bolszewikami wyjechał na południe Rosji, a następnie do Francji. 26 sierpnia 1919 r. powrócił do Rosji, wstępując do wojsk białych adm. Aleksandra W. Kołczaka. Został szefem sztabu generalnego i ministrem wojny. Po ewakuacji w listopadzie 1920 r. z Krymu do Gallipoli, zamieszkał we Francji. Działał w Rosyjskim Związku Ogólnowojskowym, organizując i prowadząc od marca 1927 r. wyższe kursy wojskowo-naukowe w Paryżu. Jednocześnie wykładał historię I wojny światowej we francuskiej akademii wojskowej, a także był profesorem rosyjskiego wydziału historyczno-filologicznego na uniwersytecie paryskim. Gościnnie wykładał też na wojskowym college’u w Waszyngtonie i uniwersytecie Stanforda w Kalifornii. Do 1940 r. był przedstawicielem wojskowej biblioteki w Paryżu. Po zajęciu Francji przez wojska niemieckie w 1940 r., podjął współpracę z Niemcami.