jej siedzibą stał się Luwr. Złożona z 70 członków akademia przyczyniła się swoimi publikacjami do rozwoju nauki w XVIII stuleciu, a dzięki bliskości z władzą królewską odgrywała też pewną rolę polityczną. Wśród ważnych dokonań naukowych francuskich akademików były geodezyjne pomiary Ziemi, z którymi wiązało się wyposażenie i wysłanie w latach 1735–1740 dwóch poważnych ekspedycji naukowych do Peru i Laponii.
8 sierpnia 1793 Konwent Narodowy zabronił działalności wszystkich akademii. Nieco ponad dwa lata później, 22 sierpnia 1795, został założony "Narodowy Instytut Nauk i Sztuk" skupiający wszystkie dziedziny nauki, literatury i sztuki, które poprzednio należały do różnych akademii, w tym Królewskiej Akademii Nauk i Akademii Francuskiej. Prawie wszyscy członkowie zakazanych do niedawna akademii zostali formalnie wybrani na miejsca stosowne do poprzednio zajmowanych (jednym z wyjątków był Jean Dominique Cassini, który odmówił objęcia stanowiska). Najliczniej reprezentowane w nowej akademii były instytuty matematyki i fizyki, w skład których wchodziło 66 spośród wszystkich 144 członków towarzystwa.
W 1816 Akademia Nauk odzyskała autonomię w ramach Instytutu Francuskiego;