Warianty Istniały trzy warianty satelitów Oko: US-K – pierwszy wariant, wszedł do służby w 1972 (Kosmos 520), zakończył ją w 2010 (Kosmos 2469). Jako rakietę wykorzystywał konstrukcję Mołnia 8K78M/2BL, a starty odbywały się z Plesiecka. US-KS – wywodzi się z US-K, funkcjonował od 1975 (Kosmos 775) do 1997 (Kosmos 2345). Jako rakietę wykorzystywał Proton K / Blok DM-2, a wszystkie starty odbywały się z Bajkonuru. US-KMO – ostatni wariant, wykorzystywał tę samą rakietę co US-KS. Do służby wszedł w 1991 (Kosmos 2133), zaś ostatni satelita tej serii wzniósł się w 2012 (Kosmos 2479). Starty również odbyły się z Bajkonuru.
Satelity Oko typu US-K były wysyłane na silnie wydłużone orbity (podobnie jak łącznościowe satelity serii Mołnia), satelity US-KS i US-KMO wysyłano na kołowe orbity geostacjonarne.
Satelity US-K miały masę od 1200 do 1950 kg (bez paliwa). Pozostałe wersje ważyły 2000-2500 kg.
System Oko miał dwa centra kontroli: Piwan 1 we wschodniej Syberii i Serpuchow 15 niedaleko Kuriłowa k. Moskwy.
System ten miał poważny problem w 1983, gdy to jeden z satelitów „wykrył” wystrzał pocisków Minuteman wymierzonych w ZSRR. Kierujący centrum Serpuchow 15 ppłk Stanisław Pietrow uznał, iż jest to błąd systemu satelitarnego, który zinterpretował odbłyski nad USA jako start pocisków.
Uwagi
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie i rosyjskie satelity rozpoznawcze