W babilońskich i asyryjskich źródłach z końca II i początku I tys. p.n.e. Ahlamu wiązani są często z Aramejczykami. Asyryjski król Tukulti-apil-Eszara I (1114-1076 p.n.e.) wspomina w swoich rocznikach o Ahlamu-Aramejczykach, w pościgu za którymi musiał przeprawiać się przez Eufrat, by w końcu pokonać ich w Amurru w zachodniej Syrii, w Suhu nad środkowym Eufratem i w Babilonii:
„Dwadzieścia osiem razy walczyłem z Ahlamu-Aramejczykami; (kiedyś nawet) dwukrotnie w ciągu roku przekroczyłem Eufrat. Pokonałem ich od Tadmuru po kraj Amurru, po Anatu w Suhu i aż po Rapiqu, co leży w Karduniasz (tj. Babilonii). Sprowadziłem łupy i ich dobra do mego miasta Aszur”Roux G., Mezopotamia, Warszawa 1998, s. 239.
O pokonaniu Ahlamu-Aramejczyków wspomina też w swych inskrypcjach inny asyryjski król, Adad-nirari II (911-891 p.n.e.). W inskrypcjach kolejnych władców nazwy Ahlamu i Aramejczycy używane są już jednak oddzielnie i dokładny związek pomiędzy tymi dwiema grupami pozostaje nieznany. Zdaniem niektórych uczonych termin „Ahlamu” nie musiał w rzeczywistości odnosić się do określonej grupy etnicznej czy językowej, ale mógł po prostu być używany na określenie różnych grup nomadów z którymi ludność osiadła wchodziła w styczność.