Zaprzyjaźniła się też z Edwardem Sapirem, który zachęcał ją do kontynuowania badań nad relacjami między indywidualną kreatywnością a wzorami kulturowymi. Sapir i Benedict dzielili zainteresowanie poezją, czytali też wzajemnie swoje prace. Oboje wysyłali je do tych samych wydawców i oboje byli odrzucani. Łączyło ich również zainteresowanie psychologią i związkiem indywidualnych osobowości z wzorami kulturowymi. Niemniej jednak, Sapir nie zawsze rozumiał uczucia i myśli Benedict. Różniły ich przede wszystkim konserwatywne spojrzenie Sapira na kwestię płci, w sprzeczności z emancypacyjnymi poglądami Benedict. Choć byli bliskimi przyjaciółmi, to właśnie różnice światopoglądowe zaważyły na rozpadzie przyjaźni.
W 1922 roku Benedict prowadziła swój pierwszy wykład antropologiczny w Barnard. Jedną z jej studentek była Margaret Mead. Benedict przekonała ją do zmiany specjalizacji z psychologii na antropologię.
Boas uważał Benedict za cenny nabytek dla wydziału antropologicznego. W 1931 roku mianował ją adiunktem, choć dopiero po rozwodzie ze Stanleyem Benedict przyjęła stanowisko.