Uczęszczał do renomowanego paryskiego Lycée Louis-le-Grand; po dwukrotnej porażce egzaminacyjnej – w 1951 został przyjęty do École normale supérieure.
Już pierwszego dnia studiów Derrida spotkał Louisa Althussera, z którym niebawem się zaprzyjaźnił; przyjaźń łączyła go również z Michelem Foucault, na którego wykłady uczęszczał. Po wizycie w Archiwum Husserla w Leuven rozpoczął tłumaczenie jego pracy O pochodzeniu geometrii.
W 1957 Derrida otrzymał stypendium na Uniwersytecie Harvarda. W czerwcu 1957 poślubił w Bostonie Marguerite Aucouturier. Ze związku tego przyszło na świat dwóch synów: w 1963 Pierre, w 1967 Jean; trzeci – Daniel – urodził się w 1984 ze związku Derridy z Sylviane Agacinski.
Podczas wojny algierskiej, w latach 1957–1959, Derrida na własną prośbę został nauczycielem dzieci wojskowych – nauczał francuskiego i angielskiego. W tym samym okresie nawiązał związki z grupą Tel Quel.
W latach 1960–1964 Derrida wykładał filozofię na Uniwersytecie Paryskim; w latach 196–1984 był wykładowcą filozofii w École normale supérieure.