Od 14 września znajdował się w rezerwie wojsk kozackich. 11 października w stopniu generała lejtnanta objął dowództwo II Korpusu Kawalerii Kozaków kubańskich. W kwietniu 1920 r. wraz z pozostałymi wojskami białych wycofał swoje oddziały na Krym. Pod koniec lipca uczestniczył w nieudanym desancie na Kubań w rejonie Tamania grupy wojskowej gen. Siergieja G. Ułagaja (Kuczuka). Po odwrocie na Krym pod koniec sierpnia, został dowódcą 1 dywizji kawalerii. 1 października przejął dowództwo grupy kawalerii, ale już 3 dni później został ranny. W listopadzie wraz z pozostałymi wojskami ewakuował się na wyspę Limnos, gdzie żołnierze wybrali go kubańskim atamanem wojskowym. W 1920 r. zamieszkał w Niemczech. W okresie II wojny światowej podjął współpracę z Niemcami. Od marca 1944 r. służył w Głównym Zarządzie Wojsk Kozackich. Reprezentował postawę popierającą rosyjski ruch wyzwoleńczy gen. Andrieja Własowa. Po zakończeniu wojny wyemigrował do USA. Zmarł 30 października 1979 r. niedaleko Nowego Jorku. Był autorem książki pt. „Великое предательство”, będącej zbiorem dokumentów i materiałów, dotyczących wydania Kozaków Sowietom w 1947 r. (Nowy Jork, 1962).
Linki zewnętrzne
Kategoria:Biali emigranci rosyjscy Kategoria:Kozaccy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Rosyjscy generałowie Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zmarli w 1979