W 1928 przyjęty został do służby kontraktowej w Wojsku Polskim. W latach 1932–1934 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 19 marca 1938 awansowany został na majora. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził III dywizjonem 26 pułku artylerii lekkiej. Ranny, wzięty do niewoli niemieckiej. Na początku 1940 zwolniony z obozu jenieckiego wraz z innymi oficerami narodowości ukraińskiej.
W latach 1940–1943 pracował jako starszy chemik w cukrownii w Przeworsku, kierowanej przez Aleksandra Skrypczenkę. Po ataku III Rzeszy na ZSRR został przydzielony do kwatermistrzostwa w sztabie Grupie Armii „Południe" gen. Gerda von Rundstedta. Na początku 1943 objął w stopniu Waffen-Sturmbannführera SS (majora) dowództwo dywizjonu ciężkiej artylerii w nowo formowanej 14 Dywizji Grenadierów SS. Od początku lutego 1944 dowodził artylerią SS-Kampfgruppe „Beyersdorf”, wydzielonej z dywizji do walki z polską i sowiecką partyzantką na Lubelszczyźnie.