Porozumienie zawarte w Piotrkowie elekt potwierdził przywilejem wydanym 25 października w MielnikuJan Wincenty Bandtkie, Ius Polonicum: codicibus veteribus manuscriptum et editionibus quibusque collatis Warszawa 1831, s. 361 - 364; Tytus Działyński, Zbiór praw litewskich od roku 1389 do roku 1529 tudzież rozprawy sejmowe o tychże prawach od roku 1544 do roku 1563 Poznań 1841, s. 77 – 81; Jozafat Ohryzko, Volumina Legum tom 1 Petersburg 1859, s. 131–133; Stanisław Kutrzeba i Władysław Semkowicz, Akta unji Polski z Litwą 1385 - 1791 Kraków 1932, s. 142 – 147; Fryderyk Papée,Acta Alexandri Regis Poloniae, Magni Ducis Lithuaniae etc. (1501 - 1506) Polska Akademia Umiejętności, Kraków 1927 Nr. 29., s. 26n..
Postanowienia przywileju Instytucją podejmującą najważniejsze decyzje państwowe został senat. W razie różnicy zdań miała przeważać opinia najwyższych godnością senatorów. Król miał przewodniczyć senatowi i wykonywać jego uchwały. Słabą pozycję władcy podkreślał jego senatorski tytuł princeps senatus, nawiązujący do tradycji rzymskiej. Król utracił swobodne prawo mianowania senatorów. Powoływał, i to za zgodą senatu, tylko na zwolnione miejsca najniższe rangą.