18 września 1943 brał udział w soborze lokalnym cerkwi rosyjskiej, na którym zadecydowano o wyborze metropolity Sergiusza na patriarchę Moskwy i Wszechrusi oraz o odłączeniu od cerkwi tych duchownych, którzy opowiedzieli się po stronie niemieckich okupantów. W 1945 przebywał w Harbinie, gdzie zorganizował i przyjął do jurysdykcji cerkwi rosyjskiej tamtejsze wspólnoty prawosławne. Po wojnie odznaczony został radzieckim medalem „Za męstwo w pracy”.
Po przyjęciu przez cerkiew rosyjską jurysdykcji nad prawosławnymi w Czechosłowacji został wyznaczony do opieki duszpasterskiej nad wiernymi w tym kraju. 5 kwietnia1945 mianowany został egzarchą patriarszym Czechosłowacji z tytułem arcybiskup Pragi i Czech i rezydencją w Pradze. 26 kwietnia 1946 nagrodzony został prawem noszenia krzyża na kłobuku. 10 lipca 1947 powierzono mu (ze względu na dotkliwe braki kadrowe zarówno w cerkwi rosyjskiej, jak i czechosłowackiej) tymczasowy zarząd nad eparchią preszowsko-słowacką, który sprawował do 1955, do czasu przybycia do Czechosłowacji biskupa Doroteusza.