Niekiedy ropniowi języka towarzyszy także cuchnienie z ust oraz niewielkiego stopnia szczękościsk.
Ropień języka zlokalizowany jest zwykle w trzonie i jest jednostronny. Spowodowane jest to podłużnie przebiegającą powięzią łącznotkankową, która uniemożliwia rozprzestrzenianie się zakażenia na stronę przeciwną języka.
W rozpoznaniu ropnia języka pomocne jest także nakłucie zmiany igłą i aspiracja treści – jeżeli uzyskuje się ropę przesądza to o rozpoznaniu. W przypadku braku uzyskania treści ropnej możemy mieć do czynienia z naciekiem zapalnym, który potencjalnie może przejść w ropień. Uzyskany aspirat można przesłać do badania mikrobiologiczne. W przypadku dużych trudności diagnostycznych można wykonać badania obrazowe USG lub TK.
Leczenie Polega na ewakuacji treści ropnej poprzez nakłucie oraz nacięcie i drenaż umożliwiający szeroki odpływ zgromadzonej ropy. Nacięcie zwykle wymaga znieczulenia ogólnego chorego. W przypadku ropnia nasady języka i zagrożenia dusznością przed nacięciem wykonuje się tracheotomię, celem zabezpieczenia drożności górnych dróg oddechowych. W ropniu nasady języka nacięcie wykonuje się zewnętrznie (od strony szyi).