Z polecenia Falconeta, w roku 1767 został uczniem sławnego nie tylko w Paryżu rzeźbiarza Pigalle’a, w którego atelier spędził trzy lata, by następnie udać się do Rzymu. Po powrocie do Rosji w roku 1772, Szubin stał się najmodniejszym i najbardziej poszukiwanym rzeźbiarzem w kraju. W latach 70. i 80. XVIII w. wykonał liczne rzeźby dla ozdoby Pałacu Marmurowego i Ławry Troickiej Aleksandra Newskiego, dla której sporządził 58 medalionów przedstawiających wszystkich władców Rosji od Ruryka poczynając, co spowodowało zaopiniowanie go do Akademii Sztuki jako wykładowcy. Niechętna opinia carycy Katarzyny II (której nie spodobał się jej wizerunek dłuta mistrza – prawdziwy, a nie wyidealizowany) i intrygi zawistnych kolegów spowodowały, że nie mógł objąć katedry rzeźby przed rokiem 1801, gdy był już stary, prawie ślepy, obarczony liczną rodziną i pozbawiony środków do życia. Jego wieloletnie prośby o „zapomogę i świece” pozostawały bez odpowiedzi.

Docenił go dopiero – na krótko przed śmiercią – Aleksander I.

Linki zewnętrzne http://www.staratel.com/pictures/ruspaint/710.htm

Kategoria:Rosyjscy rzeźbiarze Kategoria:Urodzeni w 1740 Kategoria:Zmarli w 1805