Uzyskał prawo projektowania, prowadzenia robót i sprawowania nadzoru technicznego wydane przez Departament Budowlany Ministerstwa Robót Publicznych.

W czasie studiów pracował naukowo oraz odbywał praktyki pod kierownictwem znanych architektów. W 1921 i 1922 był asystentem w powstających Muzeum Narodowym i Muzeum Wojska Polskiego przy osobie pierwszego dyrektora płk. Bronisława Gembarzewskiego.

Od 1922 pracował w Zakładzie Architektury Polskiej pod kierownictwem prof. Oskara Sosnowskiego.

W latach 1923–1925 był asystentem Katedry Konserwacji Zabytków prof. Jarosława Wojciechowskiego, prowadząc roboty konserwatorskie przy odbudowie pałacu w Wilanowie, Nieborowie oraz przy odbudowie Zamku Królewskiego w Warszawie pod kierownictwem prof. Kazimierza Skórewicza.

Odbywał także praktykę budowlaną przy budowie pierwszej osady spółdzielczej „Społem” na Czerniakowie w Warszawie, prowadzoną przez inż. arch. Juliusza Żakowskiego.

W listopadzie 1925 podjął na 6 semestrów studia Historii Sztuki na Wydziale Filozoficzno-Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Pogłębiał studia architektoniczne za granicą we Włoszech, Francji, Holandii i Niemczech.

Po ukończeniu studiów architektonicznych, pracował jako architekt – zastępca prof.