Wróciła do Warszawy, gdzie dalej zajmowała się uczeniem i wychowywaniem dzieci.

W 1837 roku wyszła za mąż za Ludwika Krakowa, byłego powstańca listopadowego, zajmującego niskiej rangi stanowisko urzędnicze. Skromne warunki materialne były powodem kontynuowania przez Krakowową pracy nauczycielskiej, zajmowała się też zarobkowo haftem. Małżeństwo miało pięcioro dzieci: córkę Zofię (ur. 1838) i czterech synów.

Pod wpływem Stanisława Jachowicza Krakowowa zaczęła zajmować się działalnością literacką, a także redakcyjną i wydawniczą. Pierwszym jej dziełem był noworocznik „Pierwiosnek”, którego pierwszy numer ukazał się w 1838 roku. Było to pierwsze polskie zbiorowe wydawnictwo, którego autorkami były wyłącznie kobiety. Pismo to ukazywało się do 1843 roku. W latach 1843–44 wraz z Walentyną Trojanowską wydawała kierowany do młodzieży dwutygodnik „Zorza”, mający tematykę edukacyjno-wychowawczą. Współpracowała w tym okresie także z innymi czasopismami: noworocznikiem „Niezapominajki”, „Przyjacielem Ludu”, „Snopkiem Nadwiślańskim”, „Wizerunkami i Roztrząsaniami Naukowymi”, „Światowidem”.