Z tego powodu preferowano ich białą szatę, która ułatwiała odróżnienie psa od drapieżnika.

Pierwszy opis poświęcony owczarkowi podhalańskiemu został dokonany w 1938 roku przez W. Wielanda, który nazwał go „owczarkiem górskim”. Nazwę zaczerpnął od słowiańskich górali zamieszkujących obszar Beskidów. Wieland był pierwszym obcokrajowcem opisującym tę rasę w rozprawie Die bodenständigen Hütehundeschläge in Polen („Rodzime odmiany psów pilnujących w Polsce”). Pisał tam: „W Karpatach i Tatrach żyją białe psy pasterskie, które bez wątpienia spokrewnione są z węgierskim kuwaszem. Od czasu do czasu wymieniany jest materiał hodowlany między psami żyjącymi po polskiej i słowackiej stronie granicy”.

W swojej rozprawie Wieland załączył także materiały zdjęciowe udostępnione przez profesora Marchlewskiego, opisane jako „psy typu kuwasza z Tatr”. Inny badacz, Ivan Stuchlý, uważał, że europejskie psy pasterskie są dalekimi potomkami dogów tybetańskich. Teorię tę wspierać miały udokumentowane migracje psów, które przemieszczały się ze wschodu na zachód, takich jak: „owczarki południoworosyjskie i kaukaskie, karabasz w Turcji, carpatin w Rumunii, sarplaninac w Jugosławii, kuvasz na Węgrzech, owczarek podhalański w Polsce i pomorski pies pilnujący”.