W 1941 zaprzysiężono ją jako członka Związku Walki Zbrojnej, następnie została żołnierzem Armii Krajowej. W 1945 roku została aresztowana przez władze sowieckie i umieszczona kolejno w kilku obozach położonych na terytorium ZSRR. Uwolniona w 1948 roku, powróciła do kraju. W okresie 1950–1951 pracowała na Kursach Przysposobienia Zawodowego Nauczycieli w Krakowie. W roku 1951 znalazła się jako asystentka w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie i tam pozostawała do 1956 roku, uzyskując stanowisko zastępcy profesora. W tym samym roku przeniosła się do Lublina, gdzie zatrudniono ją w katedrze Historii Literatury UMCS-ie w Lublinie na stanowisku zastępcy profesora. Związana z tą uczelnią aż do przejścia na emeryturę i mimo utrudnień wydawniczych w PRL-u, osiągnęła duży dorobek naukowy. W roku 1963 habilitowała się na podstawie rozprawy omawiającej twórczość Felicjana Faleńskiego. W 1969 roku została kierownikiem Katedry Historii Literatury Polskiej, przemianowanej następnie na Zakład Teorii Literatury. Niedługo przed przejściem na emeryturę uzyskała w 1973 tytuł profesora. Kilkakrotnie nagradzana przez Ministra Szkolnictwa Wyższego, została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej tytułem honorowym „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej”.