W 1856 na stanowisko organisty został przyjęty Ernest Schroeter, który powołał do życia chór parafialny.
Do Konsystorza w 1858 został skierowany wniosek popierany przez kilkunastu parafian, w którym prosili oni o zgodę na prowadzenie nabożeństw w języku polskim. Po jego zatwierdzeniu, nabożeństwa polskojęzyczne miały miejsce w pierwsze niedziele miesiąca oraz w święta.
Rozkwit parafii Po śmierci ks. Augusta von Modla w 1860, stanowisko proboszcza objął ks. Franciszek Stockmann, który doprowadził do reorganizacji pracy kolegium kościelnego. Spowodowało to większą aktywność parafii, skutkującą powiększeniem liczby jej członków do 624 rodzin. Przystąpiono również do remontu kościoła oraz zakupu nowych organów. Ksiądz Stockmann sprawował funkcję aż do śmierci. Jego następcą został ks. Adam Haberkant, który wyremontował dom parafialny oraz dokończył prace w budynku kościoła. Prace zostały wykonane do 1878. Od 1883 wprowadzono comiesięczne spotkania kolegium kościelnego. W 1888 dzięki środkom zapisanym na rzecz zboru w testamencie Wilhelminy Hildy Działoszyńskiej, dokonano pozłocenia ołtarza oraz budowy kaplicy na cmentarzu.
W 1889 przyjęty został czwarty nauczyciel w szkole ewangelickiej.