Podobnie jak miasto klasztor został przejęty przez gminę luterańską, w późniejszych latach została zburzona większa część zabudowań klasztornych. W latach 1834–1874 z przerwami, kościół wraz z pozostałościami klasztoru został poddany gruntownej konserwacji. Prace prowadzili m.in. Franz Theodor Kugler i Ferdinand von Quast.
Architektura thumb|left|Widok kościoła od wschodu Niegdyś rozległy i zabudowany kompleks klasztorny dziś zachował w całości kościół, oraz niewielkie fragmenty klasztoru (w całości zachowało się północne ramię krużganków) oraz obwarowań.
Kościół jest najstarszą zachowaną budowlą z czasów ottońskich. Wpierw zostało wzniesione prezbiterium zamknięte półokrągłą absydą, krypta, oraz trójnawowy korpus nawowy w formie bazylikowej z nawą poprzeczną, ramiona transeptu są zamknięte od wschodu absydami. Zachodni dwuwieżowy westwerk pochodzi z XII w. Na rzucie widoczne są liczne skrzywienia i niedopracowania, prawdopodobnie z błędów budowlanych.