Poparli wówczas Eumelosa przeciwko Satyrosowi II, wspieranemu przez krymskich Scytów, który też ostatecznie pokonał brata i zasiadł na tronie bosporańskim.
Byli jedynym ludem sarmackim, który pod koniec okresu wczesnosarmackiego, czyli pod koniec III wieku p.n.e., nie opuścił swojej ojczyzny. Brali udział w walce przeciwko wojskom pontyjskim Diofantesa pod koniec II wieku p.n.e. oraz w podboju Królestwa Bosporańskiego przez Mitrydatesa VI Eupatora. Strabon pisał, że w tym okresie nie byli zbyt licznym ludem – około 66-63 p.n.e. ich władca Abeakos miał do dyspozycji tylko 20 000 zbrojnych jeźdźców, natomiast władca sąsiednich Aorsów Spaldines miał ich 200 000.
W czasie walk dynastycznych w 49 n.e. Zosines, król Syraków, popierał Mitrydatesa VIII, prawnuka Mitrydatesa VI Eupatora, przeciwko jego przyrodniemu bratu Kotysowi sprzymierzonemu z Rzymem. Stoczono kilka bitew, w których po stronie Rzymian wzięli udział także Aorsowie. Ostatecznie Mitrydates i Syrakowie zostali pokonani. Zosines, aby ocalić swoje królestwo, dążył do pokoju i uznał zwierzchnictwo Rzymu.