Rodzaje działań Polityki antynatalistyczne różnią się zakresem i stopniem przymusu. Do najczęściej stosowanych narzędzi należą: edukacja w zakresie planowania rodziny i rozpowszechnianie antykoncepcji, zachęty ekonomiczne (np. ulgi podatkowe dla mniejszych rodzin, kary finansowe za przekroczenie limitu dzieci), regulacje prawne (np. podnoszenie minimalnego wieku zawarcia małżeństwa) oraz środki przymusowe (administracyjne limity urodzeń, przymusowa sterylizacja). Konferencja kairska z 1994 roku ustanowiła międzynarodowy konsensus, że skuteczna polityka ludnościowa powinna opierać się na dobrowolności, edukacji i dostępie do usług zdrowia reprodukcyjnego, a nie na przymusie.
Przykłady Chiny Polityka jednego dziecka, wprowadzona w 1980 roku, była najbardziej znaną i najbardziej restrykcyjną polityką antynatalistyczną na świecie. Władze ustaliły limit jednego dziecka na parę w miastach (z wyjątkami dla mniejszości etnicznych i mieszkańców wsi), egzekwowany za pomocą kar finansowych, ograniczeń w dostępie do świadczeń socjalnych, a w niektórych przypadkach przymusowych aborcji i sterylizacji.