11..
W Historii naturalnej (Hist. nat., V, 4) Pliniusza Starszego Abila nie została wymieniona wśród miast Dekapolu, natomiast dołączył ją do listy miast związku Klaudiusz Ptolemeusz w swojej Geografii (Geogr., V, 14, 18)Encyklopedia archeologiczna Ziemi Świętej, oprac. A. Negev, s. 123.. Jako członek Dekapolu Abila figurowała też u Euzebiusza z Cezarei w Onomasticon (32,14–16) i w odkrytej podczas wykopalisk w pobliżu Palmiry inskrypcji. W epoce hellenistycznej, rzymskiej i bizantyjskiej Abila stanowiła ważny ośrodek. Początkowo należało do Ptolemeuszy, aż w II wieku p.n.e. Antioch III Wielki przyłączył je do swojego państwa, o czym wspominają Polibiusz w Dziejach (V,71; XVI,39) oraz Flawiusz w Dawnych dziejach (XII, 136). W pierwszej połowie I wieku p.n.e. Abilę zawojował Aleksander Jannaj, w połowie tegoż stulecia miasto zdobył Pompejusz, a następnie dał mu niepodległość. W Nowym Testamencie nazwa miasta została wspomniana u Łk 3,1 jako Abilena, gdzie panował tetrarcha Lizaniasz. W okresie rządów Karakalli mennica miejska umieszczała na bitych w Abili monetach nazwę Seleuciae Abila.