Taff et al. (2001: 234) we współczesnych wschodnioaleuckich praktycznie nie ma opozycji dźwięczne: bezdźwięczne przy nosowych, sybilantach i sonorantach.
Samogłoski W języku aleuckim istnieje sześć fonemów rodzimych: krótkie a (), i () i u () oraz ich długie odpowiedniki aa (), ii () i uu (). Przed i po spółgłoskach uwularnych a się skraca, i redukuje do , a u do . Przed i po spółgłoskach koronalnych a redukuje się do lub , a u przechodzi w i (Bergsland 1994: xix; Bergsland 1997: 21-22; p. też Taff et al. 2001: 247-49).
Gramatyka Zarys Większość słów w aleuckim daje się sklasyfikować jako rzeczowniki lub czasowniki. To, co w językach indoeuropejskich zazwyczaj wyraża się przymiotnikami lub przysłówkami, w aleuckim wyraża się zazwyczaj czasownikami lub afiksami słowotwórczymi.
Wszystkie rzeczowniki muszą zawierać sufiksy wyrażające liczbę (pojedyncza, podwójna, mnoga) i przypadek (Absolutiv: Relativ. Część badaczy, a przede wszystkim Anna Berge, nie zgadza się z opisem tej formy jako „przypadka”, ani nazwami „Absolutiv” i „Relativ”. To podejście do rzeczownika aleuckiego zostało zapożyczone z językoznawstwa eskimoskiego i terminy te istotnie mogą być mylące w odniesieniu do aleuckiego.