Na lewo od kościoła stała dwukondygnacyjna drewniana dzwonnica. Zespół kościelny otoczony był kamiennym płotem z trójprzęsłową ceglaną bramą. Liczba parafian osiągnęła prawie 4000.
W 1967 roku stary kościół, mimo protestów mieszkańców, został zburzony przez władze radzieckie. Oficjalnym powodem był zły stan techniczny. Wraz ze zniszczeniem kościoła zaginęły księgi parafialne. W miejscu kościoła zbudowano dom kultury. Od tego czasu miejscowi katolicy dojeżdżali do kościołów w Wilnie i litewskich Solecznikach.
Odrodzenie parafii w Werenowie rozpoczęło się pod koniec lat 80 XX w. W 1990 roku parafia została objęta opieką duszpasterską przez księży pallotynów. Pierwszym duszpasterzem był ks. Marian Kopeć SAC. Utworzył on tymczasową kaplicę w budynku po sklepie monopolowym – nieopodal miejsca przeznaczonego pod budowę przyszłej świątyni. W 1991 roku poświęcono krzyż misyjny oraz plac pod budowę nowego kościołaJ. Kozak, Płaczu było dużo [w:] Posyłam Was - kwartalnik Pallotyńskiego Sekretariatu Misyjnego, nr 1993/1, s. 17-18.
Budowa świątyni trwała około dziesięciu lat.