W 1938 obronił doktorat, na podstawie dysertacji Stosunek prawno-państwowy Prus Królewskich do Korony w latach 1454–1569, jego promotorem był Stanisław Kutrzeba.
thumb|Karta rejestracyjna Bogusława Leśnodorskiego jako więźnia w nazistowskim obozie koncentracyjnym w Dachau thumb|240px|Inskrypcja nagrobna Bogusława Leśnodorskiego W listopadzie 1939 został uwięziony w ramach Sonderaktion Krakau. Przebywał w obozach koncentracyjnych Sachsenhausen i Dachau. Zwolniony został w lutym 1940. Po powrocie do Krakowa podjął pracę w Żeńskiej Szkole Handlowej, równocześnie był zaangażowany w tajne nauczanie na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie prowadził zajęcia z polskiej i powszechnej historii ustroju oraz encyklopedii i teorii prawa.
Po wojnie początkowo uczył w Liceum Hotelarskim (1945–1948), potem w Wyższej Szkole Handlowej Społecznej (1948–1950), będąc jednocześnie adiunktem, a następnie docentem etatowym UJ. W 1947 uzyskał habilitację na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy Dzieło Sejmu Czteroletniego. W 1949 uzyskał profesurę na Akademii Handlowej w Krakowie. Od 1950 wykładał na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego jako profesor nadzwyczajny, a od 1958 profesor zwyczajny. W latach 1965–1968 był dziekanem Wydziału Prawa i Administracji UW. Od 1973 był członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk.