Kościół jest budowlą ceglaną, złożoną z dwuprzęsłowej nawy i prosto zamkniętego dwuprzęsłowego prezbiterium ze schodkowym szczytem. Szczyty wieńczą również wysoką wieżę wzniesioną od zachodu. Prezbiterium otrzymało wewnątrz pięcioboczną formę zamknięcia, poprzez zamurowanie narożników. Wnętrze kryje sklepienie gwiaździste, zrekonstruowane po 1911 (pierwotnie było sklepienie, jednak zostało zastąpione kolejno stropem i sufitem. Niezachowane wyposażenie wnętrza było barokowe - ołtarz z 1688 (Johann Christoph Doebel z Królewca, fundacja Georga Ernsta von Schlieben), ambona 1689, organy z 1677, malowane empory z około 1690. Na wieży w XIX w. wisiały 3 dzwony z XVII–XVIII w. Zachowała się jedynie płyta nagrobna Wilhelma von Schlieben z ok. 1603.
Plebania pochodziła z 1771 W tym czasie staraniem ministra Fabiana von Braxein został zbudowany dwór oraz karczma i kuźnia, niezachowane.