został szefem gazety „Hajnt”.
W 1919 był współzałożycielem i członkiem prezydium Tymczasowej Żydowskiej Rady Narodowej. Grünbaum pełnił także wysokie funkcje w organizacjach syjonistycznych, był m.in. Członkiem Centralnego Komitetu Organizacji Syjonistycznej w Polsce oraz członkiem Wydziału Wykonawczego Światowej Organizacji Syjonistycznej.
W Polsce posłował od 1919, początkowo na Sejm Ustawodawczy a potem na Sejm I, II i III kadencji (do 1932). W 1919 wybrano go do specjalnej komisji badającej antysemickie zajścia w Pińsku na Polesiu. W 1922 był jednym z inicjatorów powołania Bloku Mniejszości Narodowych, który odniósł sukces w pierwszych ogólnopolskich wyborach (35 mandatów dla mniejszości żydowskiej w sejmie).
Na jego wniosek Klub Żydowski odrzucił wynegocjowany w 1925 roku ze stroną rządową układ zwany ugodą polsko-żydowską. Wg Stanisława Grabskiego był fanatykiem o poglądach antypolskich.
W 1932 wyjechał na stałe do Palestyny. W czasie Holocaustu służył w „Komitecie Czwórki” wybranym po wybuchu II wojny światowej, aby utrzymać kontakt z polskimi Żydami i pomóc w ich ratowaniu.