W szerszym ujęciu teorie Deborda próbowały zdać relację z duchowego ogłupienia, jakie przyniósł ze sobą, zarówno w prywatnej, jak i publicznej sferze życia codziennego, modernizm skutkiem działania ekonomicznych sił w Europie po drugiej wojnie światowej. Debord odrzucał, jako bliźniacze twarze tego samego problemu zarówno zachodni kapitalizm, jak i scentralizowaną gospodarkę państwową krajów Bloku Wschodniego. Jak postulował Debord alienacja może być zasadniczą przyczyną zaborczych sił ‘spektaklu’ – społecznej relacji pomiędzy ludźmi, której pośredniczą obrazy. Analizy Deborda rozwijają pojęcia reifikacji i fetyszyzmu towarowego wprowadzone przez Karola Marksa i Georga Lukácsa. Analiza penetruje historyczne, ekonomiczne i psychologiczne korzenie mediów. Zasadniczą myślą tej szkoły myślenia było twierdzenie, że alienacja jest czymś więcej niż tylko odnoszącym się do emocji opisem czy aspektem indywidualnej psychologii – raczej jest konsekwencją komercyjnej formy organizacji społeczeństwa, która w kapitalizmie osiągnęła swój szczyt.