W międzyczasie, po wybuchu I wojny światowej, dnia 8 sierpnia 1914 wyruszył na front jako kapelan I Brygady Legionów Polskich odbywając z nią cały szlak bojowy. 27 stycznia 1915 awansował do rangi urzędnika wojskowego IX klasy (odpowiednik kapitana). W 1916 na własną prośbę przeniesiono go do Domu Ozdrowieńców w Kamieńsku koło Piotrkowa. W 1917 powrócił do służby czynnej i został zatrudniony w 4 Pułku Piechoty w Zegrzu. W czasie kryzysu przysięgowego odmówił złożenia przysięgi i dlatego został skierowany do Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po zawarciu pokoju brzeskiego został internowany w Dulfalva, a potem w Huszt.
Po powrocie z wojska przebywał w Krakowie, a od 1921 do 1924 pracował jako wikary konwentu. Później pracował w następujących placówkach: 1924-1925 w Sędziszowie wikary konwentu i ojciec duchowny braci, 1925–1927 we Lwowie (Zamarstynów) wikary konwentu i parafii, w 1930 został mianowany gwardianem i administratorem parafii we Lwowie, ale nie przyjął nominacji, 1930-1933 we Lwowie wikary, 1933 znów zrzekł się godności mistrza nowicjatu w Sędziszowie i nadal pozostał we Lwowie do 1936. Na kapitule 1936 został mianowany spowiednikiem kleryków w Krakowie. W 1939-1940 był we Lwowie ekonomem domu zakonnego i dyrektorem braci.