18 października 1685 roku król Francji Ludwik XIV wydał edykt z Fontainebleau, przez co zniósł edykt nantejski, który został wprowadzony przez Henryka IV po wojnach hugenockich (1562-1598). Edykt ten gwarantował francuskim ewangelikom prawo do wyznania zgodnego z ich sumieniem i równouprawnienie społeczne. Ewangelickie nabożeństwa mogły się jednak odbywać tylko w miastach, w których się już w 1597 roku odbywały, nie w Paryżu ani w miastach, w których bawił dwór królewski.
Ponieważ hugenoci, jak obraźliwie określano ewangelików, którzy poszli drogą reformacji Kalwina, zaczęli rosnąć w siłę, zaczęto regularnie zmniejszać ich prawa. Rządzący absolutnie od 1661 roku Ludwik XIV nie chciał mieć we własnym kraju poddanych, którzy nie dzielili jego katolickiego wyznania. Dlatego od 1681 poprzez zakwaterowanie wojsk w ich domach, miał nadzieję na to, iż dadzą się oni zmusić do zmiany konfesji.