Jego planem zainteresował się Departament VI Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy, przejmując nadzór nad całą akcją. Do lata 1943 r. zostały sformowane 2 desantowo-szturmowe grupy bojowe liczące po 50-55 ludzi, grupa radiotelegrafistów w składzie 20-25 osób i żeńska grupa 20 kobiet, pochodzących z personelu medycznego Armii Czerwonej. Jednocześnie polityczny oddział Politycznego Centrum Walki z Bolszewizmem przygotował dużą liczbę ulotek, plakatów i innych materiałów propagandowych wraz z kilkoma numerami kolaboracyjnych pism „Уральский рабочий” i „Путь сибиряка” oraz programowymi broszurami pt. „Что делать” i „СССР и мировая революция”. W tym czasie został przygotowany ostateczny kształt planu połączonych desantów powietrzno-morskich. Obszar działania obejmował tereny od północnej Dźwiny do Jeniseju i od Dalekiego Wschodu do Kolei Transsyberyjskiej. Został on podzielony na 3 operacyjne strefy: Północną, Centralną i Wschodnią. Najlepiej został opracowany przez M. A. Meandrowa plan działań w Północnej Strefie, nad którą miał on przejąć dowodzenie. Zamierzał on sformować tam 5-6 oddziałów wojskowych w sile batalionu piechoty. Sztab Strefy miał znajdować się w mieście Syktywkar, stanowiącym stolicę Komijskiej Autonomicznej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej.