Pozostali wywodzili się z poborowych z Polonii zamieszkałej we Francji i Belgii. Prowadzono szkolenie w miarę możliwości z pozyskiwanym sukcesywnie uzbrojeniem i wyposażeniem. W okresie od 27 marca do 2 kwietnia 1940 roku pułk odbył na poligonie dwa strzelania artyleryjskie. W okresie od 16-18 kwietnia 1940 roku pułk został przewieziony do strefy frontowej w Lotaryngii, rozmieszczono go w Ruppes. Podczas wizyty w dywizji Naczelnego Wodza gen. Władysław Sikorskiego 3 maja 1940 roku pułk otrzymał pełną nazwę „1 Wileński Pułk Artylerii Lekkiej im. gen. J. Bema”, nazwa ta zostały zatwierdzone rozkazem NW z dnia 1 czerwca 1940 r. 15 maja pułk wraz z dywizją został przesunięty na zaplecze frontu francuskiej 4 Armii, zajmując rejon miejscowości Serres. W wyposażeniu pułku brakowało przyrządów optyczno-pomiarowych, broni plot, sprzętu łączności. Otrzymano amunicję i prowadzono strzelania i ćwiczenia, w tym manewrowe. 24 maja pułk wraz z resztą artylerii dywizyjnej pod dowództwem gen. R. Niemiry przeszedł do dyspozycji francuskiego XX Korpusu, na odcinku Sarre.