W maju 1942 r. został aresztowany. Ujawnił wówczas prawdziwe nazwisko i funkcję ze służby w Armii Czerwonej, wyrażając równocześnie wolę walki z władzą sowiecką. Zaproponował ideę powołania na okupowanych obszarach ZSRR rosyjskiego przedstawicielstwa, które kierowałoby walką z bolszewizmem. Od czerwca 1942 r. służył w oddziale propagandy głównego dowództwa niemieckiej armii, gdzie redagował broszury i ulotki rozrzucane na tyłach Armii Czerwonej. W sierpniu tego roku został dowódcą oddziału organizacyjno-propagandowego przy dowództwie Rosyjskiej Narodowej Armii Ludowej. Kiedy feldmarszałek Günther von Kluge rozkazał RNNA likwidację okrążonych w rejonie Wielkich Łuków oddziałów sowieckich, G.N. Żylenkow wraz z płk. Władimirem I. Bojarskim, dowódcą RNNA, nie wypełnili go, gdyż uznali formację za nieprzygotowaną do walki. Obaj zostali aresztowani i skazani na rozstrzelanie, ale w ostatniej chwili uratowani przez interwencję płk. Ronne ze sztabu generalnego. Następnie G.N. Żylenkow został odesłany do sztabu gen. Andrieja A. Własowa w Berlinie, gdzie zaczął wydawać pismo „Dobrowolec”, przeznaczone dla Rosjan i przedstawicieli innych narodów ZSRR służących w Wehrmachcie. W lutym 1943 r. wraz z gen. A.A. Własowem i kilkoma innymi b.