Standardy IEEE 802.16b oraz IEEE 802.16c były uzupełnieniem tego standardu i również zostały wprowadzone w 2003 roku IEEE 802.16d – jest dopełnieniem standardu 802.16a. Wprowadzone zostały m.in. separacja antenowa oraz podział na podkanały. Standard obowiązywał od 2004 roku. Nie pozwalał jednak na dostęp mobilny. IEEE 802.16e – aktualnie stosowany standard, który wszedł w 2007 roku. W 2011 roku w pełni dopracowano mobilność dostępu, który jest dostępny nawet podczas poruszania się z prędkością do 120 km/h. Opracowano również urządzenia o asymetrycznej budowie, co sprawiło, iż dostęp zapewniony został poprzez palmtopy, laptopy, czy telefony komórkowe. Mobilna wersja WiMax nosi nazwę WiBro i obecnie jest dostępna w Korei Południowej i Irlandii oraz Polsce. Komercyjne sieci 802.16e działają już na całym świecie, szczególnie w trudno dostępnych (np. górzystych) regionach. Pierwszym producentem który zaoferował telefony GSM/UMTS/WiMAX było HTC. IEEE 802.16m-2011 – najnowszy, ratyfikowany w 2011 roku standard WiMAX, zwany również Mobile WiMAX Release 2. Będzie on umożliwiał osiąganie transferu nawet do 1 Gbit/s dla połączeń stacjonarnych oraz do 100 Mbit/s dla połączeń mobilnych.