Również tereny Jemenu czy Bahrajnu były schrystianizowane, choć chrześcijaństwo miało początkowo silnego rywala w postaci judaizmu. Po pojawieniu się Mahometa, który pragnął dokonać unifikacji plemion arabskich, jego chrześcijańscy pobratymcy nie od razu przeszli na islam. Co prawda Ghassanidzi przeszli na wiarę proroka już w VII wieku tuż po zwycięstwie islamskich wojsk nad Bizantyjczykami w bitwie nad rzeką Jarmuk w 636, lecz Arabowie z południa, których nawet wygnano z kraju do Iraku (plemię Banu al-Haridż z Nadżranu), posiadało monofizycką (jakobicką) hierarchię aż do X wieku. Tak więc islamizacja samych Arabów trwała ponad 300 lat.
Ghassanidzi odegrali ważną rolę w historii Kościoła, gdyż ich władca Al-Harit uratował kościół monofizycki uzyskując od cesarza Justyniana (VI wiek), którego żona sympatyzowała z monofizytyzmem, prawo wyświęcania dwóch biskupów. Był wśród nich Jakub Baradeusz, który dokonał odtworzenia hierarchii swojego odłamu kościoła, stąd zwanego jakobickim. Lachmidzi najprawdopodobniej dokonali wielkiego dzieła dostosowania alfabetu syryjskiego do języka arabskiego nauczając później tegoż pisma dzieci kalifów.