W 1902 ukończył studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu z tytułem doktora geologii, który otrzymał za pracę Über Maximalböschungen trockener Schuttkegeln und Schutthalden.
Jako student należał do Związku Zagranicznego Socjalistów Polskich, przez co śledzony był przez władze carskie. Po powrocie konspiracyjną drogą w 1903 przez Kraków i Olkusz do Dąbrowy Górniczej został aresztowany i uwięziony w Piotrkowie. Stamtąd był przewieziony na Pawiak, a następnie do X Pawilonu Cytadeli Warszawskiej, gdzie był więziony przez półtora roku. Następnie był zesłany na trzy lata do Archangielska. Początkowo pracował w Archangielskim Muzeum Polarnym, przygotowując katalog muzealnych zbiorów przyrodniczych. Jednocześnie studiował zagadnienia polarne, co zaowocowało pomysłem zorganizowania wyprawy na Nową Ziemię. Gubernator Archangielska, baron von Bütting, poparł pomysł i pomógł w zorganizowaniu wyprawy.