Klasycystyczna budowla została wzniesiona w latach 1783–1784 według planów nadwornego architekta Gottlieba Nigelli. Zgodnie z zasadami patentu tolerancyjnego kościół nie mógł mieć na zewnątrz cech budowli sakralnej, posiadać wieży, dzwonów ani wejścia od ulicy (tzw. tolerancyjny dom modlitwy – niem. Toleranzbethaus). Wnętrze z apsydą od wsch. kryte jest dwiema kopułami i posiada boczne empory wsparte na kolumnach. Ambona i Stół Pański (ołtarz) być może pochodzą z któregoś z zsekularyzowanych klasztorów. W 1815 zbudowano – czyniąc wyjątek prawny dla członkini domu panującego – wejście boczne prowadzące wprost z ulicy (niezachowane), przeznaczone dla małżonki arcyksięcia Karola, Henrietty Nassau-Weilburg, zwane Henriettentor. Tzw. Patent Protestancki z 1861 pozwolił na przebudowę kościoła, który w 1887 otrzymał neobarokową fasadę z wieżą i z wejściem od ulicy. W związku z tym dyspozycja wnętrza (rozmieszczenie ołtarza i organów) została zmieniona o 180° (architekt Ignacy Sowiński). W 1895 na wieży zawieszono 3 dzwony (zarekwirowane następnie podczas obu wojen światowych), obecne pochodzą z 1979. Prospekt organowy pochodzi z 1901, natomiast sam instrument z 1974 (Heinrich Gollini). W latach 2000–2006 miała miejsce gruntowna restauracja świątyni.