Został awansowany na stopień majora w korpusie sztabu generalnego z dniem 1 maja 1912. Od listopada 1912 do grudnia 1915 był szefem sztabu generalnego Twierdzy Kraków. Po wybuchu I wojny światowej został awansowany na stopień podpułkownika sztabu generalnego z dniem 1 listopada 1914. W styczniu 1916 przebywał na froncie włoskim, dowódca pułku artylerii. W 1917 był najwyższym stopniem oficerem dywizjonu ciężkich haubic nr 1. Następnie awansowany na pułkownika z dniem 1 maja 1917 i z 119. lokatą. W 1918 był dowódcą pułku ciężkiej artylerii polowej nr 12. Koniec wojny zastał go na froncie włoskim, skąd wrócił do Krakowa i zgłosił się do Wojska Polskiego.
Wojsko Polskie Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 początkowo objął funkcję zastępcy komendanta miasta Krakowa. 18 listopada 1918 został szefem sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Kraków”. 7 lutego 1919 Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz Józef Piłsudski powierzył mu pełnienie obowiązków szefa Sztabu Generalnego, a 1 stycznia 1920 awansował go na stopień generała podporucznikaDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 1 z 17 stycznia 1920..