Sprawa oprawy wdowiej Konstancji Przemek zabezpieczył żonę oprawą wdowią na ziemi głogowskiej. Wkrótce, bo już we wrześniu 1331, pod murami miasta pojawił się jednak Jan Luksemburski, uzurpując sobie tutaj władzę. Nie mając szans na skuteczną obronę, miasto skapitulowało 2 października, a księstwo zostało wcielone do Korony Świętego Wacława. Przybycie armii czeskiej pod Głogów i zwłoka, która wtedy nastąpiła, miały kapitalne znaczenie dla Władysława Łokietka, uniemożliwiając jego wrogom, tj. Krzyżakom i Luksemburgom, skoordynowanie działań. Zmuszona do wyjazdu Konstancja znalazła się na dworze dziadków – Władysława Łokietka i Jadwigi kaliskiej. Wkrótce też otrzymała uposażenie w postaci ziemi sądeckiej i zamieszkała w klasztorze w Starym Sączu. Jej sytuacja zmieniła się, gdy należne sobie dobra sądeckie i przeorat klasztoru objęła w 1336 r. królowa Jadwiga, wdowa po Władysławie Łokietku (według tradycji ciągnącej się od czasu Bolesława Wstydliwego ziemia sądecka wraz z tytułem przeoryszy zakonu stanowiła oprawę wdowią kolejnych władczyń krakowskich).