Krytyka Jednym z najpowszechniejszych argumentów krytykujących model Mahalanobisa, jest brak uwzględnienia ograniczeń oszczędności, które – jak autor modelu zakładał – pochodzą z sektora przemysłowego. Jednakże kraje rozwijające się nie cechują się tą tendencją, ponieważ w pierwszej fazie oszczędności pochodzą z sektora rolniczego. Mahalanobis nie wziął także pod uwagę systemu podatkowego, bardzo ważnego potencjalnego źródła kapitału. Krytyka skupiła się także na założeniu modelu, mówiącego o braku handlu zagranicznego. Obecnie kraje rozwijające się prowadzą bardzo intensywną wymianę handlową. Kolejnym argumentem krytyki jest to, że kraje stosujące ten model musiałyby posiadać odpowiednie zasoby surowców niezbędnych do tego typu rozwoju gospodarczego. Tak więc nie może on być zastosowany dla małych krajów.
Sprawdzenie modelu w praktyce Zasadniczo model został wprowadzony w życie w roku 1956 jako teoretyczna ścieżka dla Drugiego Planu Pięcioletniego w Indiach. Jednakże po dwóch latach zaczęły narastać problemy takie jak niespodziewane wzrosty kosztów związanych ze zwiększoną podażą pieniądza i narastającą inflacją.