Objął funkcję zastępcy dowódcy samodzielnego batalionu saperów. Brał udział w agresji na Polskę. Po demobilizacji powrócił do poprzedniej pracy. 30 czerwca 1941 r. ponownie został zmobilizowany. Został zastępcą ds. technicznych dowódcy 738 Pułku Artylerii Przeciwpancernej. W 1942 r. aresztowano go za "antysowiecką agitację i propagandę". Miał zostać rozstrzelany, ale zamieniono mu karę na służbę w batalionie karnym (sztrafbatalionie). Podczas rozminowywania przedpola przeszedł na stronę Niemców. Przebywał w różnych obozach jenieckich. Wiosną 1943 r. wstąpił do Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA). W poł. czerwca tego roku ukończył szkołę propagandystów ROA w Dabendorfie pod Berlinem, po czym został w niej wykładowcą rosyjskiej historii. Pod koniec 1943 r. wstąpił do emigracyjnego Narodowego Związku Pracujących (NTS). Od kwietnia 1944 r. pełnił funkcję zastępcy starszego oficera propagandowego ROA płk. W. W. Pozdniakowa w sztabie Grupy Armii Północ. Od listopada tego roku w stopniu majora był szefem oddziału propagandy frontowej i na tyłach Głównego Zarządu Propagandy Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji (KONR). Po zakończeniu wojny uniknął repatriacji do ZSRR. Przebywał w obozie dla przesiedleńców pod Ratyzboną, w którym utworzył struktury NTS. Prowadził działalność kulturalno-społeczną. Wydawał pismo „Echo”. Od 1948 r.