W 1918 r. przystąpił do białych. Od października tego roku znajdował się przy sztabie wojsk gen. Władimira P. Lachowa, działających na północnym Kaukazie. Od lutego 1919 dowodził oddziałem u gen. Pawła N. Szatiłowa. W tym roku awansował do stopnia generała lejtnanta. W 1919 jego oddział brał udział w zakończonym klęską białych oblężeniu Astrachania i został podczas walk o miasto rozbity.
Po odwrocie wojsk białych na przełomie 1919/1920 r. na Kaukazie z Rostowa i Nowoczerkaska do Jekaterynodaru, a następnie do Tichorieckiej, zajmował funkcje przedstawiciela gen. Antona I. Denikina, a następnie gen. Piotra N. Wrangla. W lipcu 1920 r. został wyznaczony szefem sztabu grupy wojsk gen. Siergieja G. Ułagaja (Kuczuka), które miały przeprowadzić desant na Kubań. W trakcie operacji wysłał pismo do gen. P. N. Wrangla z prośbą o usunięcie go z tej funkcji. W sierpniu 1920 r. objął dowództwo 2 armii. Pod koniec września tego roku przeprowadził za Dnieprem nieudaną operację przeciwko wojskom bolszewickim. Po ewakuacji wojsk białych z Krymu do Gallipoli w listopadzie, zamieszkał w 1922 r. w Królestwie SHS. W kwietniu 1931 r. stanął na czele zagrzebskiego rejonu Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego. Był autorem książki pt. „Zapiska”, opisującej działania 39 dywizji piechoty na Kaukazie podczas I wojny światowej.