Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej służył dalej w armii. W 1922 ukończył kursy przy Akademii Wojskowej im. Frunzego, później pełnił funkcje dowódcze w rejonie witebskim oraz w Jelizawietgradzie i Odessie, w 1924 pozostawał w rezerwie i potem krótko w dyspozycji Głównego Zarządu Armii Czerwonej. We wrześniu 1925 został pomocnikiem dowódcy wojsk Frontu Turkiestańskiego, brał udział w walkach z basmaczami w Azji Środkowej i Turkiestanie, w marcu 1926 został skierowany do dyspozycji Departamentu 4 Sztabu Armii Czerwonej. W kwietniu 1926 mianowany attaché wojskowym przy ambasadzie ZSRR w Finlandii, od kwietnia do lipca 1929 był attaché wojskowym ZSRR w Turcji, a od lipca 1929 do grudnia 1930 we Włoszech, następnie został zwolniony do rezerwy. Od 1931 do 1936 pełnił funkcję kierownika sektora wojskowego przy Wszechzwiązkowego Komitetu Standaryzacji przy Radzie Pracy i Obrony ZSRR i następnie zastępcy przewodniczącego Centralnej Rady Osoawiachimu. 16 kwietnia 1936 otrzymał stopień komkora. Był dwukrotnie odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru (23 stycznia 1920 i 5 czerwca 1922).