W 1917 wszedł w skład Tymczasowej Kurlandzkiej Rady Ziemskiej (łotewskiego samorządu regionalnego). W listopadzie 1918 wybrany w skład Łotewskiej Rady Narodowej (Latvijas Tautas padome, LTP), był jej wiceprzewodniczącym ds. prawnych. 18 listopada 1918 opowiedział się za niepodległością kraju. W następnym roku mianowano go członkiem Rady Sądownictwa, przez siedem lat (1923–1930) pełnił funkcję jej przewodniczącego. Brał udział w kształtowaniu systemu prawnego Republiki Łotewskiej. W rządzie Zigfrīdsa Anny Meierovica (1921–1923) sprawował funkcję ministra spraw wewnętrznych. Wykonywał jednocześnie mandat posła do Sejmu Ustawodawczego (1920–1922), następnie zaś do Sejmów I, II i III kadencji (1922–1930). Był przewodniczącym Komisji Sprawiedliwości. W 1926 wybrano go wiceprzewodniczącym parlamentu.
W 1927 bez powodzenia ubiegał się o najwyższy urząd w państwie, przegrywając w głosowaniu sejmowym z Gustavsem Zemgalsem. Prezydentem został w 1930, wybrany większością 55 do 34 posłów ("za" głosowały ugrupowania prawicowe oraz mniejszości narodowe). Na kolejną kadencję wybrano go w 1933 już w pierwszej turze większością 52 do 25 głosów (przy poparciu prawicy i sprzeciwie socjaldemokratów).