Pożywienie W skład jego pożywienia wchodzą owady i ich larwy, dżdżownice, skorupiaki morskie (np. krewetki, kraby) i bezkręgowce denne. Czasami zjada też pająki, a sporadycznie ptasie jaja i pisklęta.

Status IUCN od 2008 roku uznaje kulika długodziobego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern); wcześniej, od 2000 roku klasyfikowano go jako gatunek bliski zagrożenia (NT, Near Threatened), a od 1988 roku jako gatunek najmniejszej troski. W 2017 roku organizacja Partners in Flight szacowała liczebność światowej populacji lęgowej na około 140 tysięcy osobników. BirdLife International uznaje globalny trend liczebności populacji za spadkowy, choć dane z North American Breeding Bird Survey wskazują na stabilny trend liczebności w latach 1966–2015.

Podgatunki Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) uznaje gatunek za monotypowy. Autorzy Handbook of the Birds of the World wyróżniają natomiast dwa podgatunki: N. a. parvus Bishop, 1910 – południowo-środkowa Kolumbia Brytyjska na wschód do południowego Saskatchewan oraz na południe do północno-wschodniej Kalifornii i Dakoty Południowej;